افسردگی اختلالی ذهنی است و رنجی چنان رازآلود و دیرفهم ـ برای هوش متوسط ـ که به وصف درنمی آید. بنابراین برای آنها که به رغم اندوه درونی شدت آن را نچشیده اند، همواره درک ناشدنی باقی می ماند. «اندوهی» که مردم گه گاه گرفتارش می شوند و با مشکلات روزمره پیوند خورده، چنان رایج است که در شکل مصیبت بارش به علایم بیماری منجر می شود. بیش تر گرفتاران افسردگی ها، حتی جان فرساترین افسردگی ها، نجات می یابند و همچون دیگران از آن پس شادمان زندگی می کنند. افسردگی شاید غیر از خاطرات هراس انگیزی که برجای می نهد، هیچ زخم ماندگاری وارد نمی کند. برای آنها که در جنگل تاریک افسردگی اقامت کرده اند و عذاب توجیه ناپذیر آن را می شناسند، بازگشتشان از مغاک بی شباهت به معراج شاعر نیست که کشان کشان از اعماق تاریک جهنم بیرون می آید و در جهانی که خود «جهان تابناک» اش می نامد، ظاهر می شود. در این جا هرکس که به سلامت بازگشته، تقریبا همیشه توان لذت و آرامش را بازیافته و این شاید جبران زیان تحمل یاس و ناامیدی باشد. کتابچة حاضر شامل خاطرات نویسنده ای آمریکایی به نام «ویلیام استایرن» (1925-2006 م) هنگام گرفتار شدن به بیماری افسردگی و اختلالات روانی و عاطفی است.