خواجه عبدالله انصاری (481-396 هـ . ق) از ادبا، علما و عرفای برجستۀ قرن پنجم است. در نظم و نثر قریحۀ سرشار و استعداد ذاتی دارد. نظم او شیرین و نثرش دلنشین و آهنگین است. گفته شده که دیوان شعر عربی او حاوی شش هزار بیت شعر است و در حدود چهار هزار بیت نیز شعر فارسی از او عمدتا در قالب رباعی و غزل موجود بوده است. اما نثر او در نهایت فصاحت و بلاغت است. برخی آثار وی عبارت اند از: مناجات نامه (الهی نامه)؛ کنزالسالکین؛ قلندرنامه؛ محبت نامه؛ زادالعارفین؛ رسالۀ دل و جان؛ و طبقات الصوفیه که بی تردید اثر اخیر یکی از آثار مهم عرفانی به زبان فارسی است. کتاب حاضر که پیش تر در سال 1354 به مناسبت بزرگداشت هزارمین سال تولد خواجه عبدالله انصاری در افغانستان به طبع رسیده، اینک با بازخوانی و ویرایش جدید مطابق با روش رسم الخط امروز زبان فارسی به افزودن برخی توضیحات لغوی برای درک بهتر معنای کلام؛ و پیراستن کتاب از غلط های چاپی در چاپ گذشته به چاپ رسیده است. کتاب در دو بخش «مناجات و الهی نامه» و «گفتار پیر طریقت» تنظیم شده است. بنای کار نگارنده در کتاب بر این اصول بوده است: استخراج گفتار پیر طریقت از تفسیر ده جلدی کشف الاسرار تالیف ابوالفضل رشیدالدین میبدی به سعی علی اصغر حکمت؛ استخراج گفتار شیخ الاسلام از طبقات الصوفیه با تحشیه و تعلیق؛ عبدالحی حبیبی؛ و استخراج مناجات و گفتار خواجه از رسایل با تصحیح و مقابلة مرحوم وحید دستگردی.