جورجو آگامبن، در این کتاب، به این جد و جهدها را می پردازد. با دست مایه قرار دادن تصور پردیس، فردوس و جنت، تصویر ما را از وضعیت آرمانی بررسی می کند و در ادامه، می کوشد با برقرار کردن نسبتی میان این مفهوم و ملکوت خداوند، رابطه این تصور را با امر سیاسی، یعنی مناسبات زندگی ما در مقام انسان، بکاود.

زخمی که گناه می نامیم، خودِ زندگی را مجروح می سازد، زندگی ای که به درستی زیسته شده است. طبیعت ما به خاطر گناه کبیره ی این نخستین انسان به بدترین شکل خود تغییر یافته و نه تنها به گناه آلود شده بلکه زهدان گناهکاران نیز شده است. تناقضی که در تار و پود این تلقی از گناه اصلی پیچیده و موجب بدل شدن آن به مسئله ای خاص در تاریخ اخلاق غرب می شود، مصداق مجازات و جرم برای عمل فردی خاص یا تکرار آن عمل از جانب یک عده نیست، بلکه طبیعت بشری است که به گناه آلوده شده، به عبارتی، خود زندگی در تمامی سازوکارهای آن است که گذشته از هر چیزی شامل تولید مثل هم می شود. این نظریه آن قدر پیچیده می شود که آگوستین برای جلوگیری از افتادن در چاله مانویت، باید کتمان کند طبیعتْ فی نفسه شر است و باید قبول کند گناهْ سرشت و طبیعت نیست بلکه خُبث است؛ وانگهی، عطف نظر به این قضیه، فرد دچار تناقض هایی آشکار می شود، زیرا نمی تواند بفهمد خُبث را چگونه می توان بی هیچ خطایی با تولید مثل انتقال داد. راه حل این تناقض مضاعف کردن این انگاره درباره طبیعت و سرشت، به تعبیری دست و پا کردنِ تاریخی برای آن است: گناه، طبیعتی مضمحل و فاسد را به جای طبیعت عدنی و بی نقص می نشاند. ما طبیعتِ نفس یا بدن را که ساخته خداوند و تماما خوب است، متهم نمی کنیم بلکه حرف ما این است که این طبیعت به اراده خود فاسد شده و بدون رحمت خداوند امیدی به شفای آن نیست. با این همه، حتی پس از تولد مجدد (نفس) از دل عمل غسل، فساد طبیعت و سرشت در قالب نفس اماره ای بر جای می ماند که به طریقی چاره ناپذیر آدمی را به گناه سوق می دهد.