نویسنده ی این نمایش در یادداشتی که در ابتدای کتاب برای کارگردانان می نویسد تکلیفش را با مخاطب یک سره می کند. می گوید این کتاب حرف های گنده گنده دارد؛ حرف هایی که سرانجام معلوم نیست مخاطبشان کودکان هستند یا نوجوانان چون روی جلد کتاب شناسنامه و یادداشت نویسنده هرکدام یک ساز می زنند. اما به هرحال کتاب طبق ادعای نویسنده در یادداشت با حرف های گنده گنده اش می خواهد به مخاطب بگوید "جنگ بد است و کودکان را به فکر وادارد که چرا آدم ها با هم می جنگند؟" (به فرض بچه ها نمی دانند چرا جنگ و دعوا شکل می گیرد و اصلا بلد نیستند با هم دعوا و نمی دانند. سرچه چیزهایی با هم دعوا می کنند! اما این نکته تأمل برانگیز است که "مقصران جنگ فقط آدم های بد نیستند. آدم های معمولی هم می توانند جنگ افروز باشند و یادمان باشد چنگیز و هیتلرو صدام هم زمانی کودک بوده اند و البته جنگ افروزان، خیلی ساده، از دل جامعه بیرون می آیند.

نویسنده ی این نمایش با بیرون ریختن تمام درون مایه ی کار در یادداشت اولیه جا را برای خواندن نمایش باز میکند؛ نمایشی که مخاطب آن را بخواند و فارغ از هر پند و اندرزی از خواندن آن لذت ببرد.