کتاب نظریه مدرنیته در معماری ایران

جامعه ایران از اواسط دوران قاجار در ارتباط مستقیمی با دنیای مدرن قرار می‌گیرد. ارتباطی که در رابطه با آن تاکنون هیچ‌گاه نتوانسته دستِ بالا را داشته باشد. از این‌رو در عکس‌العملی طبیعی، جریانی به‌تدریج در جامعه ایرانی قوت و قدرت گرفته است که بازگشت به خویشتن را به‌مثابه بازگشت به دوران شکوه، توصیه می‌کند. جریانی که از آن به سنت‌گرایی تعبیر می‌شود. در مقابل مسئله‌ توسعه‌ نیز مسئله‌ بزرگ‌ جوامع‌ سنتی‌ به‌طور عام‌ و جامعه‌ ایرانی‌ به‌طور خاص‌ است‌، و پیداست‌ که‌ همین‌ توسعه،‌ آيینه‌ تمام‌نمای‌ تاریخ‌ غرب‌ است‌. به‌ همین‌ سبب‌ توسعه‌خواهان‌، گویی‌ یک‌ راه‌ بیشتر در پیش‌ ندارند و آن‌ ورود در تاریخ ‌غرب‌ است‌ و بس‌. این کتاب بر آن است تا در ابتدا وضعیت جامعه ایرانی را در قبال وضعیت مدرن تحلیل کند و پس از آن به شناخت تأثیرات آن در هنر و معماری معاصر ایران بپردازد. در این راستا، ضروری است تا گفته شود این مطالعه تا انتهای دوره پهلوی در ایران انجام شده است.