در زمینه اختصاصات آموزه ایِ امامیه، با دو نوع کژتابی رو به رو هستیم: کسانی امامیه را به ویژه در آراء فاخرِ عقلی اش برگردان یا تحت تأثیر دیگر مذاهب و مکاتب کلامی (مثل معتزله) می دانند و طبعاً اختصاصاتش را منکر می شوند و دیگرانی هم مایل اند که امامیه را در همة آرائش، متمایز از دیگر مسلمانان وانمود کنند تا جایی که گویا «تشیع»، دینی است، در برابر دینی به نام «تسنن». راه میانه اثرِ پیش رو، به رسمیت شناختنِ اصل و کلیت اختصاصات و امتیازات خودبنیادِ امامیه است که در تعالیم اهل بیت علیهم السلام ریشه دارند. در این دفتر، موضوعاتی را می کاویم و گزارش می کنیم که یا به امامت خاصه مربوط می شود (روایات دوازده امام، امام مهدی (عج)، مرجعیت علمیِ اهل بیت (ع)، رجعت، همزیستی با دیگر مسلمانان و تشیع اعتدالی در تعالیم ائمه اطهار) یا ناظر به دیگر معارف کلامی (بداء، أمر بین أمرین و تقیه) است. از آنجا که شیعه پژوهی بدون آشنایی با نوع نگرشِ منابع ملل و نحل به شیعه و گزارش هایشان از آراء و مقالات نامداران و صاحب نظران شیعه، تمامیت نمی یابد، مقاله ای به شیعه و انشعاباتش از نگاه ملل و نحل نویسان اختصاص یافته است.