کتاب حاضر، درواقع يک قصه است که برخلاف مقالات علمي که نوعاً ساختاري صلب و منسجم دارند از ساختاري اسفنجي و متخلخل برخوردار است. به همين دليل از نوع مقالات فراخ علمي است. چراکه قصه به مدد هنر، ظرفيتي را توليد مي کند تا مخاطب نيز از رهگذر قصه پردازي به پر کردن جاهاي خالي آن پرداخته، آن را به كمال نزديک نمايد؛ رويکردي نسبتاً اصيل که فکر مي کنم در صورت فراهم آمدن زمينه و شرايط لازم مي تواند آموزش و پژوهش را نه تنها در ايران بلکه در سطح جهان متحول نمايد. براي تبيين اين نظريه علاقه مندان و مخالفان ارجمند آن را در جلسات هفته خواني دعوت مي کنم. همين طور خود را مکلف ميدانم که در برابر اظهارنظرها و انتقادات مکتوب به شکل نامه و مانند آن، اگر عمري باقي بود، کتباً پاسخگو باشم. در طراحي اسفنجي مقاله، همانند معماري فاخر سنتي که عناصر پر و خالي با هم تأليف مي شوند، گفتني ها با ناگفتني ها و نگفتني ها پيوند مي خورند. در اين گونه آفرينش هنري، مخاطب از حالت انفعال، خارج و به وضعيت فعال ارتقاء مي يابد.