یک روز صبح، وقتی گرگور زامزا از خوابی آشفته به خود آمد، دید در تختخواب خود به حشره ای بزرگ تبدیل شده است. بر پشت سخت و زره مانندش افتاده بود؛ و اگر سر را کمی بالا می گرفت، شکم برآمده و قهوه ای رنگ خود را می دید که لایه هایی از پوست خشکیده و کمانی شکل، آن را به چند قسمت تقسیم می کرد. رواندازی که روی شکمش به سختی بند بود، هر لحظه امکان داشت بسُرد و پایین بیفتد. پاهای پرشمارش که در مقایسه با جثه اش نحیف و لاغر می نمودند، لرزان و ناتوان در برابر چشمانش پر پر می زدند. از خود پرسید: چه بر سرم آمده؟ کابوسی در کار نبود. اتاقش، اتاقی درست و به قاعده، فقط کمی کوچک، میان آن چاردیواری آشنا، ساکت و آرام غنوده بود. بالای میزی که روی آن مجموعه ای از مسطوره های پارچه پخش بود-زامزا بازاریابی بود مدام در سفر- عکسی به دیوار آویخته بود که به تازگی از مجله ای مصور درآورده و آن را در قابی طلایی و زیبا جا داده بود. عکس خانمی را نشان می داد که با کلاهی پوستی به سر و شالی پوستی به دور گردن، راست نشسته بود و آستین پوش پوستی بزرگی را که دستش تا آرنج در آن پنهان بود رو به تماشاگر بالا گرفته بود. چشم به پنجره دوخت و هوای گرفته-صدای خوردن قطره های باران به لبه ی فلزی پنجره به گوش می رسید سخت غمناکش کرد. با خود گفت: چه می شود اگر باز کمی بخوابم و این دیوانگی ها را فراموش کنم. ولی خوابیدن شدنی نبود. زیرا او عادت داشت به پهلوی راست بخوابد، ولی در وضع فعلی نمی توانست به پهلو بغلتد. با هر نیرویی هم خود را به راست می کشید، باز تاب می خورد و به پشت برمی گشت. چه بسا صدبار تلاش کرد، چشم ها را می بست که جنب وجوش پاهای خود را نبیند، و سرانجام وقتی دست از تلاش کشید که در پهلوی خود دردی ناآشنا، گنگ و خفیف احساس کرد. فکر کرد: وای خدایا، چه شغل پرزحمتی انتخاب کرده ام. مدام در سفر. دردسرهای کاری ام خیلی بیش از گرفتاری های خودِ تجارتخانه است؛ علاوه بر این، رنج سفر هم به دوشم افتاده است، نگرانیِ از این قطار به آن قطار رسیدن، غذای ناجور و نامرتب، حشر و نشرهای متغیر و ناپایدار که هرگز رنگ صمیمیت به خود نمی گیرد. لعنت به این شغل! روی شکم خود کمی احساس خارش کرد. خود را به پشت، آرام آرام به سمت میله ی تخت کشید تا بهتر بتواند سر را بالا بگیرد. محل خارش را پیدا کرد. دور و بر آن را نقطه های کوچک و سفیدی پوشانده بود. به چند و چون آنها پی نبرد. خواست با یکی از پاهایش آنها را لمس کند، ولی بلافاصله پا را پس کشید، زیرا با کم ترین تماس، اندامش را لرزشی سرد فرا می گرفت.