اسب سپید گفت آنچه باید بگوید.... اسب میخواهد برای پیادگانش....

یوسف اسبی میبینم سوی کوفه می روید.... اسب سپید اگر از این بیابان جان به سلامت به در بریم....

يوسف اسبی نروید.... خراب عمارتی ست این کوفه...

اسب سپید به نیت آبادی اش می رویم.... یوسف اسبی مرا در این بیابان یکصد و ده اسب است، یک از یک خوب تر.... در جهانی که همه کارشان خرابی ست، چه خوب که شمایان پی آبادی می روید.... قیمتی ندارند، همت عالی دندانهاشان ببین و هر کدام که خواستی برگزین

اسب سپید او را اسبی باید عصبها قوی، دست و پا از پی و استخوان با قوت و بیگوشت رانها در عوض دراز و پرگوشت شکم و گردن دراز کفل با پشت پیوسته و بر پشت افراشته پایها قائم و سخت و بازوان دوگانه....

يوسف اسبى لختی بیاسای به قدر یک آب خوردن... اینها که تو می گویی صفت اسبان جنگی ست....

اسب یوسف اسبی صحبت از آبادی بود نه جنگ سپید آری... اسبان جنگی....

اسب سپید باید جهان کهنه برانداخت و بر ویرانه هایش سرزمینی ساخت آباد.

یوسف اسبی همه همین را میگویید خوش بهانه ای دارید برای جنگاوری

اسب سپید آن اسبها که گفتم.....