تاريخ اجتماعي خاورميانه ، در مقايسه با ديگر شاخه هاي تاريخ نگاري ، حوزه اي است که هنوز جاي زيادي براي کاوش دارد . تاريخ نگاري خاورميانه ، همچون تاريخ نگاري اروپا ، تا پيش از قرن بيستم تحت سلطة تاريخ نگاري سياسي ، سلسله اي و نسب شناسانه و روايت هاي زندگي و زمان نخبگان بود . اما با رشد چشمگير و جهاني جامعه شناسي به عنوان موضوع دانشگاهي ، بخصوص در پنجاه سال اخير ، بسياري از مورخان به تدريج تاريخ اجتماعي جوامع خاورميانه را رشته دانشگاهي مقبولي دانستند . در بررسي اجراي مدرن سازي در خاورميانه به طور اعم و ترکيه و ايران به طور اخص با نقصان هاي بسيار جدي در روايات و تحليل هاي تاريخي در مورد پذيرش و مقاومت در برابر تغييراتي مواجهيم که جوامع ايران و ترکيه در 200 سال گذشته با آن روبرو بوده اند . گرچه مطالعه مدرن سازي در ترکيه و ايران موضوع پژوهش هاي دانشگاهي متعددي بوده است ، اما اين پژوهش ها تنها اجراي مدرن سازي از بالا را برمي رسند ، يعني اقداماتي را که نظام هاي سياسي براي تغيير جوامع ، وضع قوانين و مقررات جديد و بنيان نهادن نهادهاي اجتماعي و سياسي جديد برمي گزينند . اما آنچه هنوز در اين پژوهش ها غايب است اين است که جامعه به اين اصلاحات و تغييراتي که از بالاست چه واکنشي نشان داد . مدرن سازي طرحي جهاني بود که تقريباً به طور همزمان ، گرچه با سرعت هاي مختلف در مناطق ، وارد جهان ما شد . در حيطه سياسي ، مدرن سازي با تولد جامعه مدني و ظهور فردگرايي و خودمختاري فردي همگام بود . سازش و مقاومت در برابر مدرن سازي ، رابطه بين مرم عادي و دولت در ترکيه و ايران و واکنش جامعه به اصلاحات و تجدد آمرانه در اين کشورها موضوعي است که مقالات مندرج در اين کتاب به آنها پرداخته است . « تورج اتابکي » پيش از اين کتاب هاي « تجدد آمرانه – جامعه و دولت در عصر رضا شاه » و « ايران و جنگ جهاني اول » را نوشته است .