این کتاب، اثر «عبدالله احمد یوسف»، سبک جدیدی را در «امام حسین پژوهی» آغاز می کند؛ این کتاب، نخستین کتابی است که اهمیت آموزه های آن امام همام را، به فاجعه کربلا منحصر نکرده است. برای سال 60هجری و متوسط سنین آن روزگار، مردی 54ساله، میانسالی را رد کرده است. در این صورت، نظام فکری و منش سیره ی او، در این سن، کاملا شکل گرفته بوده و مورخ برای شناخت شخصیت ایشان، نیازمند تاریخ کربلا نبوده است. با این حال، شیعیان و دوستداران آن حضرت، کمتر از زندگی وی پیش از آن فاجعه باخبرند و این خود، ظلمی است در حق آن امام که گویی برای درک عظمت های آن روح بزرگ، چنان ابتلایی ضروری بوده است. نویسنده در این کتاب شیوه رفتار اخلاقی امام حسین (ع) را در چارچوب اخلاق جنگ و صلح، توضیح می دهد.