شوش در زمرة محوطه های نادر و منحصر به فرد باستانی است که مطالعات و کاوش های آن از نیمة دوم قرن نوزدهم میلادی تا عصر حاضر تداوم داشته و درباره اش بسیار گفته و نوشته اند. اهمیت شوش در انباشت لایه های فرهنگی و تمدنی، به عنوان یک مرکز سکونتی، حکومتی و آیینی است که هزاران سال استمرار داشته است. لایه نگاری باستان شناسان فرانسوی در بلندترین نقطة تپة آکروپل دست کم 28 لایة فرهنگی را مشخص ساخت و این در حالی است که چند لایة فوقانی این تپه به مرور زمان از بین رفته است. مخاطبان کتاب حاضر در اصل خوانندگان فرانسوی، به ویژه پژوهشگران و دانشجویان تاریخ هنر مشرق زمین باستان در مدرسة «لوور» هستند. نگارنده که سال ها موزه دار ارشد بخش تحقیقات شرقی و استاد مدرسة لوور بوده، گویی کتاب را بر اساس دروس مربوط به عیلام و شوش تنظیم کرده است. وی در مقدمه و فصل نخست کتاب دربارة کوشش های سرسختانة نخستین کاوشگران شوش در کشف و حمل یافته می نویسد. فصل دوم شامل بهترین تحلیل های باستان شناسی از چگونگی پیدایش کهن ترین فرهنگ ها در خوزستان و شوش است. دو فصل بعدی از پیچیده ترین بخش های کتاب است که شرح و تفسیر ادوار اوروک و آغاز عیلامی در شوش را دربرمی گیرد. فصل های پنجم تا هشتم کتاب، به مطالعة تکامل تاریخ و هنر عیلامی از هزارة سوم تا نیمه های هزارة اول قبل از میلاد و سرانجام فروپاشی پادشاهی عیلام نو اختصاص یافته است. فصل نهم کتاب، اختصاص به شوش در عصر استیلای پارس ها و هخامنشیان دارد و فصل آخر نیز شرح افول تدریجی شهر کهن عیلامی در ادوار سلوکی، اشکانی و ساسانی است.