کتاب حاضر، نمايشگر دنيايي ظالم است که بي رحمانه تمام تلاش هاي انسان براي دستيابي به آرزوها و اهدافش را ناديده مي گيرد. در اين نمايش نامه زندگي گوي بلوريني است که انسان آن را از اميدها و آرزوهايش پر مي کند ولي سرانجام اين دنياي بي رحم آن را به يک باره بر زمين مي کوبد و با هزار قطعه شدنش خارهاي نااميدي و يأس را بر روح انسان مي نشاند؛ اما درنهايت آنچه التيام بخش روان است بذرهاي عشق، احساس، اعتمادبه نفس و اطمينان به توانايي هاي خويش است و اينجاست که شکوهِ اسطوره اي قهرمانِ زن داستان، خواننده و تماشاگر را به تفکر وامي دارد. دوستي حقيقي و خنده هاي از سر شوق در خانه هوگان در کمتر خانه اي از خانه هاي ساخته وپرداخته شده در نمايش نامه هاي اونيل ديده مي شود.