شوالیه های صلیبی یک فرقه نظامی و با گرایشات شدید مذهبی بود که در پایان اولین جنگ صلیبی (1099-1095) به منظور محافظت از زائران مسیحی در سفرشان به سوی « سرزمین مقدس» تشکیل شد. افردای که به این فرقه می پیوستند عموما از طبقات فرودست جوامع مسیحی بوده، زندگی بسیار محقرانه ای داشته و اعتقادات و تعصبات مذهبی و گرایشات ضداسلامی، انگیزه اصلی آنها بود. جهان مسیحیت در آن سال ها به شدت از رشد و گسترش جهان اسلام در هراس بود. این شوالیه ها از جو موجود علیه مسلمانان استفاده کرده و این گونه تبلیغ می کردند که: "اگر هر مردی با نیت خالص و نه به قصد رسیدن به پول یا شهرت، برای آزادسازی کلیسای خدا در اورشلیم راه افتد، سفر او به منزله بخشودگی تمامی گناهانش خواهد بود." بدین ترتیب زیارت ها از حالت عادی خارج و شکل زیارت جهادی بخود گرفت. از آ نجایی که در اواخر دوره رنسانس، اروپاییان بدنه اصلی حکمت و آئین مصریان را به عنوان «طلیعه دار» خود پذیرفته و آن را جایگزین تفکرات ناقص کلیسا کرده بودند، بنابراین بذر احیای مجدد تفکرات و آیین های پررمز و راز مصر باستان در عصر روشنگری کاشته شد و کنجکاوی نسبت به این آئین ها و اسطوره های نمادین باستانی مصر افزایش یافت. فراماسونری نیز برای عقب نماندن از این قافله، در اقتباس از تمدن مصر باستان و در جهت هرچه بیشتر ریشه دار نشان دادن اندیشه های خود بهره فراوان برده و آنها را با تفکرات جدید خود در هم آمیختند. تمایل ماسون ها به مخفی نگه داشتن و پر رمز و رازکردن آئین ها و تفکرات خودشان دلیل دیگری بر گرایش آنها به مصرباستان بود. احساسات ضدماسونی در اوایل قرن هجدهم، محدود به ایالات متحده نبود و در اروپا نیز به همان شدت و شاید هم شدیدتر جریان داشت. کلیسای کاتولیک در سال 1738 و از وقتی که پاپ کلمنت دوازدهم آن را رسماً محکوم کرد، علناً رو در روی فراماسونری ایستاد. در سال 1825 پاپ لئو دوازدهم این محکومیت را تکرار کرد و در سال 1884 نیز پاپ لئو سیزدهم خطاب به کاتولیک های سراسر دنیا چنین گفت: «از تلاش برای دفع این آفت بزرگ دست نکشید».