در اين کتاب بيان مي شود که هايدگر بر فهم انسان (دازاين) به منزله «در جهان بودن» و بر «خودآگاهي انساني» از «وضع بشر در هستي» تکيه مي کند. شريعتي نيز دين را به مثابه «خودآگاهي انساني نسبت به وضع خويشتن در جهان» تفسير مي کند و اين تعريف با تعاريف فقهي، کلامي و تئولوژيک از دين هيچ قرابتي ندارد. بلکه نگاهي «رهايي بخش» به انسان است. اينجاست که تفسير اصل شريعتي از هايدگر در قالب يک «ديالکتيک هرمنوتيکي» تکوين مي يابد؛ يعني اگر ازنظر شريعتي بالاترين و عالي ترين مرحله خودآگاهي انساني نامش «دين» است و «ديانت» به معناي خودآگاهي به «وضع خويشتن در هستي» است، پس هم ازنظر هايدگر و هم ازنظر شريعتي بزرگ ترين شاخصه انسان، همين است که مي داند در کدامين جهان و در کدام تاريخ قرار دارد.