کتاب حاضر، به علوم اجتماعی در سنت های شیعی می پردازد. فصل اول به طرح پاره ای مباحث کلی در باب اهمیت، جایگاه و سوابق بحث از نسبت اسلام و علوم اجتماعی اختصاص داده شده است. در فصل دوم به توضیح سه مفهوم بنیادی پژوهش که در عنوان رساله نیز موجود بوده اند، یعنی سنجش، اسلام و علوم اجتماعی پرداخته شده است. در سه فصل بعد به ترتیب سنجش آرای «علامه حکیمی»، «آیت الله جوادی آملی» و «دکتر شریعتی» به عنوان نمایندگان سه سنت فکری متفاوت در نسبت اسلام و علوم اجتماعی انجام شده است. در این سه فصل تلاش شده منظومه فکری هر یک از سه متفکر، با شروع از مبادی اصلی فکرشان در نسبت اسلام و علوم اجتماعی بازسازی شود. در فصل ششم نیز، پاره ای تأملات حاصل از نتایج به دست آمده در فصل های قبلی مورداشاره قرارگرفته است.