در کتاب پیش رو، می خواهیم تحولات اجتماعی و سیاسی جامعه ایران را از منظر گفتمانی، بررسی کنیم. رسیدن به این منظور در وهله اول، مستلزم بررسی نقش زبان است. در علوم سیاسی پنج، شش دهه گذشته چندان متعارف نبوده است که کسی به مسئله زبان توجه کند. برای اینکه به نظر بسیاری، زبان به خودیِ خود چندان شایسته تأمل نیست. مباحث سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، عینی هستند. در حقیقت، ما وضعیت های عینی اجتماعی از جمله جمعیت، سطح سواد، شکاف طبقاتی و امثال این شاخصه ها را می سنجیم. اگر جامعه شناسی و سیاست علم هستند؛ پس همین عوامل عینی را مد نظر قرار می دهیم؛ مثلاً شکاف طبقاتی را بررسی می کنیم و راجع به چندوچون یک جامعه سخن می گوییم.