کتاب حاضر، از زندگي سخن مي گويد؛ مسيحيت را به چالش مي کشد؛ اين اثر بيش از هر چيز بر عشق و برادري تکيه دارد؛ و گونه اي حفاري در الهيات مسيحي به قصد شالوده شکني و يافتن جوهر و اصالت يک باور و فلسفه است. زماني که خواننده به پايان کتاب مي رسد نه هراس و طوفان ها بلکه حالتي از آرامش و بخشش را در خود احساس مي کند. اين داستان، آبشاري است که سرانجام به دشتي هموار مي رسد. اين آرامش همان نظمي است که "گونار" بعد از گفتگو با برادرش "پل" در روح و روان خود احساس مي کند. او مي داند که خدايي و پدري ازاين پس وجود ندارد. خداي او مرده است، پس بايد با عشق به مخلوق او و با نيکي نسبت به انسان اين خلأ را پر کند. او هم با خود و هم با ديگران آشتي مي کند و به تدريج نه فقط انسان که جهان و زندگي را نيز دوست مي دارد.