"روان درمانی" فرآیندی تدریجی است که طی آن درمانگر می کوشد بیمار را تا جایی که امکان دارد بشناسد، زیرا تلاش برای تشخیص دادن، دامنۀ دید درمانگر را محدود می کند و سبب می شود که توانایی فرد در برقراری ارتباط با دیگری کاهش یابد و درمانگر به جنبه هایی از بیمار، که با آن تشخیص خاص تناسب ندارد، بی توجه باشد و به جنبه های جزئی که تشخیص اولیه را تایید می کند، بیش ازحد توجه کند. امروزه هدایت نسل بعدی درمانگران بسیار مشکل زا است، زیرا این رشته در مرحلۀ بحران به سر می برد. از آن جا که سیستم بهداشت بر این اساس برنامه ریزی شده است که کم هزینه باشد، نمی توان تغییر اساسی چندانی را در آن ایجاد کرد و روان درمانی به ناچار باید مانند خط تولید عمل کند. به این معنا که کم هزینه، کوتاه، سطحی و جزئی باشد و احتمال این خطر وجود دارد که تحت تاثیر فشارهای اقتصادی تغییر شکل دهد و با برنامه های آموزشی به شدت مختصر، تضعیف گردد. نگارنده در کتاب حاضر مباحثی هم چون: رابطۀ بیمار و درمانگر، مسائل مختلف در حوزۀ هدایت درمان، کاربرد رویا در درمان و خطرات و امتیازات روان درمانگری را بررسی و راهکارهایی را به منظور پیشرفت هرچه بیش تر درمانگران در این زمینه و بهبود بیماران عرضه کرده است، از جمله از تشخیص بپرهیزید، حمایتگر باشید، همدلی بیاموزید، بگذارید بیمار برایتان مهم باشد، دربارۀ مرگ حرف بزنید، از درمان سطحی اجتناب کنید، توجیهات را زیاد جدی نگیرید، به خانۀ بیمارتان سر بزنید، به اولین رویا توجه کنید، و امتیازات این شغل را قدر بدانید.