اين کتاب، تلاشي براي فهم يک آيين ديني مستحب به نام «اعتکاف» و روايتي از تجربه حضور در آن است؛ آييني که بررسي و تحليل آن از موضوعات مغفول در مطالعات اجتماعي دين در ايران است. در سال هاي اخير و با سازمان دهي رسمي اعتکاف در مساجد، شکل کاملا شخصي اين آيين تا حدي تغيير کرده؛ اما در هر حال ماهيت اعتکاف با مناسک جمعي عبادي يا آيين هايي همچون پياده روي اربعين کاملا متفاوت است. کتاب حاضر سنتزي است از سه نوع روايت مردم نگارانه، پديدارشناسانه و جامعه شناسانه از اعتکاف، بدون داشتن مدعايي براي انطباق با کليشه هاي رايج در گزارش پژوهش هاي کلاسيک و تلاشي است که يک سوي آن مطالعه کيفي تجربي در ميدان تجربه اي ديني است و سوي ديگر آن روايتي از زندگي گروهي از دين داران جامعه است که يک بار در سال به تنهايي خود سفر مي کنند.