اگر کسی می خواست همه ی این پرونده را بخواند، یک ساعت طول می کشید. اما آقای «کلایتون» که می خواست پدرخواندگی ام را قبول کند در چند ثانیه نگاهی به آنها انداخت. پرونده را ورق زد و سپس آن را کنار گذاشت. لبخندی به من زد و پرسید: «عجب! تو چطور به یک خرابکار کوچولو تبدیل شده ای؟!»

گفتم: «هنوز یک خرابکار نشده ام؛ من فقط یک شیطون کوچولو هستم!» همه فکر کردند که من حرف بامزه ای زده ام.

خانم نیل که ما به او خانم تمساح می گوییم، خندید و گفت: «درسته… او فقط یک شیطون کوچولوست.»

آقای کلایتون کاملا جدی بود. او همین طور که لبخند می زد به من نگاه می کرد و منتظر جواب بود. چند لحظه ای که گذشت ادامه داد: «ما باید مطمئن شویم که تو هرگز یک خرابکار نمی شوی؛ خب. حالا بگو که چطوری به یک بچه کوچولوی شیطون تبدیل شدی؟»

خیلی سخت است که شما بخواهی توضیح بدهی که چطور به یک کوچولوی شیطون تبدیل می شوی. به خصوص که ده سال هم بیشتر نداشته باشی؛ اما من تلاش خودم را کردم.

– ببینید بعضی وقت ها یک کاری باعث می شود که آدم پشت سرش کار دیگری را برای درست کردنش انجام بدهد. مثل یک دانه ی کوچک بلوط که گلوله ی برفی کوچکی باشد و کم کم به هیولایی از برف تبدیل شود که شب هم از ترس آن نتوانی بخوابی.