اقوام شان با تمام خانواده های بزرگی که سرانجام در دهه ی ۱۷۷۰ به هدایت انقلابی سیزده مهاجرنشین پرداختند - واشینگتن ها بردها، برکلی ها، راندولف ها و جفرسون ها - همکاری میکردند به رغم شهرت بعدی ادبی و فلسفی سر رابرت فیلمر او انسان موفقی با تباری بلند محسوب می شود.
صریح منتقدان ویگی اش منزه میسازد سیدنی او را «رذلی مفلوک» و «کاسه لیس دربار همراه با تمام معایب دلاله های محبت فاحشه ها دلقک ها هنرپیشه ها برده ها و دیگر مردم فرومایه می نامد. اگرچه تیرل و لاک کمتر نا معقول صحبت می کنند، اما جای تعجب است که هیچ کس در مورد تنها تاسفی که او می خورد – یعنی عدم وفاداری به آرمان خود - فکر نمیکند. بد نامی ای که به وی منتسب میکنند کاریکاتوری دائمی از یک نجیب زاده ی مرتجع پدر مستبد خانواده ای بزرگ، فردی بی اطلاع از جهان های دیگر جز جهانی که در آن به عنوان قاضی انجام وظیفه میکند و فردی که علایق فکری اش محدود به آموخته هایش در دانشگاه است و در کتابخانه اش در مورد نویسندگان اسکولاستیک فکر میکند، به وجود آورده است. او انسانی با فرهنگ اصیل و یک منتقد ادبی و فکری سده ی هفدهمی بود. با شاعران حقوق دانان، متالهان، سیاستمداران نمایش نامه نویسان و تاریخ نگاران آشنا بود و کتاب های هم عصران خود را می خرید و نکات حقوقی، انتقادی و اغلب مطایبه آمیزی در مورد آنها برای سرگرمی خودش و رضایت خاطر حلقه ی کوچک دوستانش این ها واقعیات شناخته شده درباره ی زندگی سر رابرت فیلمر هستند. چنین مواردی نه او را نابغه ای فراموش شده نشان میدهند و نه شخصی با توانایی های بیش از حد معمول در حوزه ی خاصی با این حال او را از نیش و کنایه ها و اتهام های می نوشت. اگرچه حوادث سیاسی سالهای آخرش او را مجبور به ورود مشاجرات جدی تر و انتشار آثارش کرد اما به احتمال تا حدی از تعمیم های جزمی پدرسالار شرمسار بود که تنها کار مستقل اوست و در آن به ارزیابی عقاید شخص دیگری نمی پردازد. بدترین بی عدالتی صورت گرفته در حق وی این است که باید تنها بر اساس پدر سالار مورد قضاوت قرار گیرد.