کتاب از روزهای اخگر و زنگار

در اين رمان نويسنده از فضاي آموزشي سخن مي گويد و از مشکلات دانشجويان و تبعيض ها و احساس خطرها و محدوديت ها و آنچه فضاي دانشگاه را که بايد فضايي براي رشدِ هرگونه آزادي انديشه و بيان و دانستنِ نادانسته ها و کشفِ کشف نشده ها و گشودنِ رازهاي فاش نشده باشد، به نوعي به فضاي ترس و ملاحظه و پنهان کاري و ريا تبديل مي کند. در داستان مي خوانيم:« دانشکده جاي پرتي بود و گذر کسي آنجا نمي افتاد. اين جوري خواستني تر مي شد. گويي ملک خودت بود. فني را درگذر پرعبور ميانه راه سلف و انتشارات ساخته بودند و پايه را پهلوي مسجد. انساني بدتر از همه بر خيابان مي افتاد و غوغاي ماشين هاي مانده در راه بندان را مي بايست تمام روز مي شنيدي. اينجا را اما چنارهاي تنومند پير از همه دانشگاه سوا مي کرد».