از عصر روشنگری به بعد رسم بوده است که کیمیاگری را پیش قراول علم شیمی به حساب آورند. به همین سبب تقریبا همة دانشمندانی که به ادبیات کیمیا توجه داشته اند، بدان صرفا به عنوان مراحل اولیة اکتشافات شیمی می نگریستند و بی اختیار نتیجه می گرفتند که میل سیری ناپذیر به ساختن طلا همواره موجب شده است که کسانی به انبوه نسخه ها اعتقاد پیدا کنند که اگر نیک نگریسته شود چیزی بیش از نوعی کاربست عامه پسند و خرافی فلسفة طبیعی قدما نبوده است. ظاهرا هرگز به ذهن کسی خطور نکرده است که هنری از این نوع، با وجود همة فریبکاری هایش، چگونه توانسته در طول قرن ها خود را در دل فرهنگ های بی اندازه مختلف شرق و غرب جای دهد؟ تیتوس بورکهارت، هنرشناس و اندیشمند سوئیسی ـ آلمانی معاصر، در این کتاب به کیمیا به عنوان نشانه ای از توانایی عمیق روح و جان می نگرد و فارغ از تعابیر روان شناسی یونگ، که آن را پشتوانة اثبات نظریة ناخودآگاه جمعی ساخته است و منشا آن را در شالودة روانی مبهم می جوید، به یاری شناسایی رشتة وحدت بخش رموز کیمیاوی، ریشة آن را در مرتبه ای مافوق فرآیندهای ذهنی آگاهانه در مقام نوعی تشرف به واقعیت روح جست وجو می کند.