کتاب سنگ و سایه

کتاب حاضر، رمانی است که با یک بازی بلند و با مقدمه ای دربارة چند بازی کودکانه و توضیحی برای خواننده آغاز می شود. این کتاب گونه ای یارکشی پیش از بازی است که از هر بازی دیگری زیباتر می نمود و کودک می خواست که بازی هرگز آغاز نشود؛ همچنان ایستاده باشند به مهتاب، چشم به سایه ها که بر زمین افتاده بودند. چنین نمی شد. سردسته ها سنگ به سایه دلخواه خود می انداختند و یارگیری آغاز می شد. گاه پیش می آمد سنگی بر سایه کودک می ماند اما او از جا تکان نمی خورد. دلش می کشید سنگ پیوسته در راه باشد و سایه در خنکای خاک مهتاب گرفته، بماند. در بخش هایی از کتاب می خوانیم: «جست زد رفت بر روی پله دوم قهوه خانه ایستاد. ساختمان قهوه خانه دیگر که در دست راست بود و کوچه ای که از کنار باغ شهرداری می گذشت و یک کوچه دیگر که راستاراست جوی آب می رسید به نبش دیوار قهوه خانه ای که از سنگ و گچ بود و او بر پله اش ایستاده بود».