کتاب قانون قهرمانان

در طول جنگ ویتنام، بیش از هزار امریکایی اسیر شدند. آن ها در دستان فرماندهان ویتنام شمالی اسیر بودند و کاملاً وحشیانه با آن ها رفتار می شد. سال ها در زندان بودند، شکنجه شدند، در انفرادی حبس شدند و گاه از آب و غذا هم محروم بودند. هر سال که می گذشت امیدشان به آزادی کمتر می شد. بیشترشان فکر می کردند که دیگر رنگ آزادی و خانواده هایشان را نخواهند دید. این زندانیان فقط همدیگر را داشتند و این همه ی دارایی شان بود. سال ۱۹۷۰ یکی از واحدهای ویژه ی نیروهای ارتش ایالات متحده که به کلاه سبزها مشهور بودند، عملیات نجاتی برای آزادسازی زندانیان در یکی از اردوگاه های ویتنام شمالی به نام «سون تای» انجام دادند. اطلاعاتی که جاسوسان فراهم کرده بودند نشان می داد که بیش از شصت امریکایی در آن اردوگاه غیرقانونی اسیر هستند و به قدری با آن ها وحشیانه رفتار می شود که نیازمند اقدام سریع است. در ۲۱ نوامبر، کلاه سبزها با شش هلی کوپتر، بیش از هزار کیلومتر از تایلند به سمت لائوس پرواز کرده و سرانجام از مرز ویتنام شمالی عبور کردند. هنگامی که در اردوگاه فرود آمدند، نگهبان های ویتنامی فوراً آن ها را زیر آتش گرفتند. بعد از یک درگیری شدید که منجر به کشته شدن چهل و دو نفر از نیروهای دشمن شد، به طرز دردناکی مشخص شد که اسیران جنگی منتقل شده اند. اطلاعاتی که بعدها به دست آمد مشخص کرد که فرماندهان ویتنام شمالی ماه ها قبل زندانیان را جابه جا کرده بودند. عملیات نجات یک شکست کامل بود. لااقل سربازان این طور فکر می کردند، اما دو سال بعد که اسیران آزاد شدند تازه تأثیر آن عملیات نجات فهمیده شد. در آپریل ۱۹۷۳، راس پروت میلیاردر تگزاسی با سخاوت تمام میزبان تمامی این اسرای جنگی شد و کلاه سبزهایی که در عملیات نجات شرکت کرده بودند و خانواده هایشان را هم دعوت کرد. نیروهایی که به اردوگاه سون تای حمله کرده بودند تا آن روز از شکست آن عملیات، ناراحت بودند، اما اسرا داستان دیگری برای گفتن داشتند. یکی از اسیران جنگی، درحالی که چشمانش پر از اشک شده بود، گفت: «ما فهمیدیم که فراموش مون نکردن.» دیگری گفت: «این عملیات خیلی به ما روحیه داد.» و یک اسیر جنگی دیگر اضافه کرد: «اون ها به ما امید دادن. از اون روز به بعد می دونستیم که هر سختی ای رو که پیش بیاد می تونیم تحمل کنیم.» آن ها به ما امید دادند. از آن سال تا امروز این گردهمایی هر ساله به کمک خانواده ی پروت برگزار می شود و اسیران و خانواده هایشان برای ادای احترام به کشته شدگان، یعنی کسانی که جان خود را برای آزادی ملت فدا کرده بودند و تشکر از کسانی که برای آزادی آن ها خود را به خطر انداخته بودند دور هم جمع می شوند. خوشبختانه در سال ۲۰۰۵، من هم توانستم به جمع شان بپیوندم و به چشم خود دیدم که اسیران امیدی را که از آن عملیات نجات یافته بودند هنوز فراموش نکرده اند. این یورش امیدی ایجاد کرد که تمام امریکایی های اسیر در ویتنام را در سیاه ترین دوران زندگی شان پایدار نگه داشت. امید چیست، به جز اعتقاد به اینکه فردا بهتر خواهد شد: فردا فرزندان مان شادتر خواهند بود، فردا سرطان یک بیمار بهبود پیدا می کند، فردا کسانی که برای نجات زندانیان آمده بودند دوباره تلاش می کنند، فردا کشور ما دیگر گرفتار جنگ نخواهد بود، فردا ایالات متحده و دنیا، جای امن تری خواهد بود، اما امید چیزی فراتر از یک آرزوی خیالی است. اگر می خواهید امید را به دنیا بیاورید باید آنچه را در آن مهارت دارید پیدا کنید و آن را به دیگران بدهید. مردم تنها در صورتی به امیددهنده ها، به دکتر کیتینگ و کلاه سبزها اعتماد می کنند که بتوانند به قول خود عمل کنند. خبر خوب این است که هریک از ما چیزی داریم که در آن خوب هستیم؛ چیزی که می توانیم به دیگران بدهیم تا آن ها را امیدوار کنیم؛ استعدادی که افراد دیگر در جهان از آن بی بهره هستند. هریک از ما حتماً در چیزی برتری داریم، در مهربانی، سخاوت، شجاعت، ثروت، صداقت و… همه ی قهرمانان چیزی دارند که آن ها را منحصربه فرد می کند. باید این استعداد را پیدا کنید و از آن برای الهام بخشیدن به دیگران استفاده کنید، برای امید دادن و ساختن فردایی بهتر. قانون قهرمانان: از استعدادهای منحصربه فرد خود برای الهام بخشیدن به دیگران استفاده می کنم و به آن ها امیدواری می دهم که فردا روز بهتری خواهد بود.