«خشونت الهی» به الهیات سیاسی و پیوند آن با حاکمیت می پردازد. ادعای کتاب این است که رویه های حاکمیت همچون عدالت و بخشایش بازتابی از فرجام شناسی مسیحی است و اندیشمندان بزرگی همچون «دریدا» و «آرنت» در مواجهه با مسئله حاکمیت و به رغم رویکرد انتقادی به آن در همان دامی افتاده اند که «کارل اشمیت» از آن به عنوان دوگانه کاذب میان آنارشی و حاکمیت یاد می کند. نویسنده «خشونت الهی»، مدعی است که الهیات سیاسی «والتر بنیامین»، دستگاه مفهومی لازم برای غلبه بر این دوگانه را فراهم می آورد. به باور نویسنده ما باید کوشش به منظور پایان بخشیدن به حاکمیت را کنار بگذاریم و درعوض در پی شکلی مرکززدوده از حاکمیت باشیم. بدین ترتیب نویسنده با تأکید بر مفهوم خشونت الهی در برابر خشونت اسطوره ای در الهیات سیاسیِ بنیامین، می کوشد نیرویی مسیحایی را وارد صحنه کند که می تواند بت حاکمیت را از جایی برکَند و به جای آن جایگاهی تهی باقی بگذارد، جایگاهی که هرچند شکوه دَم و دستگاه حاکمانه را ندارد، اما امکان شکل دیگری از سیاست را برای ما فراهم می کند.