در این کتاب در باب تراکم قدرت در گروه محدودی از نخبگان سیاسی ایران با رویکرد طبقه محور داوریِ تجربیِ نقادانه، ارائه شده است . دلالت مصداقی نخبگان سیاسی، رئیس جمهور، نخست وزیر و وزیران کابینه دولت موقت مهدی بازرگان تا دولت دوازدهم بعد از انقلاب سال 1357 ایران است . در این نوشتار ابتدا مسئله پژوهش با عنوان «تراکم قدرت در ایران»، فرموله شده است . در ادامه برای تبیین تئوریک مسئله تراکم قدرت، دستگاه نظری پژوهش حاضر برمبنای دو شرط علّی طبقه اجتماعی نخبگان سیاسی و تجربه مناصب دولتی دارای قدرت برساخته شده است. این پژوهش به لحاظ روش شناسی بر تحلیل ترکیبی استوار است که در اینجا این رویکرد ترکیبی از تحلیل متغیرمحور و موردمحور است . بُعد متغیرمحور پژوهش حاضر، ماهیت تطبیقی دارد .