در ایران، قانون اساسی مشروطه، مهم‌ترین نماد گسل و گسست میان جهان جدید و قدیم و بهترین نمونه شکسته نظری آتوریته های سنتی است که با آن مفاهیم مدرن وسعت یافت، انگاره‌های سنتی زنگار باخت و نوعی گسست معرفی در ساخت و ساحت حقوق پدید آمد. بدین‌سان، تئوری چه کسی باید حکومت کند؟ جای خود را به نظریه چگونه باید حکومت کرد؟ داد. کتاب پیش رو، به بخش قابل اعتنای مسئله تجدد ایرانی، یعنی قانون اساسی مشروطه، به مثابه اولین گُل دموکراسی قانونی در گِل استبداد پرآب ایرانی ب‌پردازد. شاید در این میان، به بیان شاعرانه‌اش که در محیط طوفان زا ماهرانه در جنگ است، در جزر و مد میان آن خدا و این ناخدا، جانب ایزد آزادی را گرفته باشیم.