گوش کن وقتی مامان و بابا از سر کار به خانه برگشتند، کوردلیا آنها را کشید به اتاق نشیمن و سیر تا پیاز ماجرا را برایشان تعریف کرد. انتظار داشت با او همدردی کنند بغلش کنند و قول بدهند با اولین پروازی که جور شد به کالیفرنیا برگردند. اما به جای آن مادرش آهی بلند از سر نا امیدی کشید و گفت: «کوردلیا خیلی واضح بهمون فهموندی دلت نمیخواد بری مدرسه ی مردگان، ولی آخه روح؟ واقعاً ؟» کوردلیا با صدایی لرزان مصرانه گفت دارم راستش رو میگم از نظر غریبه ها پدر و مادر کوردلیا اصلاً به هم نمی آمدند. مادرش قد بلند ترکه ای و اهل قفقاز و پدرش قد کوتاه خپل و اهل چین بود. خانم لیو خیلی اجتماعی بود و تا همین حالا هم توی شهر جدید کلی دوست برای خودش پیدا کرده بود برعکس آقای لیو حتی زورش میآمد حرف بزند. با وجود این همه تفاوت اغلب اوقات کنار هم میخندیدند و کم پیش می آمد با هم جرو بحث کنند، مخصوصاً وقتی پای تک فرزندشان در میان بود.