کتاب بری لیندون اثر ویلیام تکری توسط انتشارات برج منتشر شده است.
این اثر از نمونه ترین رمان های تاریخ ادبیات انگلستان از حیث نوآوری فرمی، طنّازی، استفاده از راوی اول شخص ناصادق و نقد صریح جامعه ی طبقاتی و به خاصه طبقه ی اشراف و بزرگان است.
رمانی که از بسیاری جهت های مختلف شباهت های غیرقابل انکاری به «تریسترام شندی»، دیگر شاهکار ادبیات انگلستان دارد، گویی باز کردن دریچه ای دیگر به آن جامعه در یک قرن بعد می باشد. با همان شوخ طبعی اما بسیار تلخ تر.
ویلیام که با وجود عمر کوتاهش، مولفی پرکار بود، با جسارتی عجیب مانندانقلابیون قرن 19 اروپا، زندگی شیادانه و بی اخلاقی های پی در پی مردم را هجو می کرد و در بزرگ ترین رمانش، «بری لیندون» با دستمایه قرار دادن زندگی و احوالات شخصیتی که نام رمان از نام او گرفته شده، آن هم با قرار دادن خود او در مقام راوی، شیادی دروغگو، بی اخلاق و البته سراشر از حماقت را روایت می کند که همه کار می کند تا به زندگی اشرافی و آزادانه برسد و در آن بماند.
کار بزرگ تکری در بری لیندون، قرار دادن خواننده در موقعیتی ست که جمله های راوی دروغگویی را می خواند و هم زمان می خندد، از تأسف سر تکان می دهد و حتی به طور ناگهانی خودش را در مواجهه با وضعیتی تراژیک می بیند. این رمان از آن دست آثار عظیمی که می توان هم به مثال آینه ای دیدش که برابر جامعه ای قرار گرفته که مدت هاست به درستی خودش را با جزئیات تماشا نکرده و از زشتی ها و فرتوتی های خودش بی اطلاع است و هم می توان به مثال تصویری از انسان عصر جدید تا همین امروز و پس از این به آن نگاه کرد؛
انسانی که خیلی وقت است فراموش کرده اخلاق انسانی چیست و شریف بودن به چه معناست! شاید بی دلیل نباشد که «استنلی کوبریک» در دهه ی 70 قرن 20 از این رمان کلاسیک و سرشار از شوخی و هجو تکری، اقتباسی درجه یک و به غایت مدرن و تلخ را بر پرده ی سینما بنشاند.