موج فوج‌های انسانی، میانه برلین را در می‌نوردد و بریتیش و به پیش می‌تازد. از دوردست تیرگارتن سرود نوین هورست وسل چون آبشاری از زیر طاق پیروزی دروازه براندنبورگ فوران می‌کند و به ویلهلم اشتراسه سرازیر می‌شود. گاردهای گروه حمله حزب نازی با مشعل‌های آخته فروزان، چهره‌های شبح وار تماشاچیان دو سوی خیابان را سایه روشنی از نور می‌بخشند. گاه ساکت می‌شود و گاه چون آتشفشانی می‌غرد. او به مشعل‌های روشن و پرچم‌هایی با علامت صلیب شکسته و مردانی با یونیفرم‌های قهوه‌ای و چکمه‌های سیاه بلند، به علامت سلام حزب نازی با حرکتی هیستریک، دست خود را می‌افرازد و با پاسخ هیولاوار جمعیت، بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود.