توجه‌آگاهی (مایندفولنس) را آگاهی از تجربه‌ی حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه‌کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه‌کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آگاهی فراهم می‌کند این است که آن را آگاهی از تجربه، بدون ترجیح‌دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربه‌ی حاضر، بدانیم. آیا بدون توجه‌کردن ـ آن‌هم توجه عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال ـ می‌توان خوب زیست؟ آیا می‌توان بدون حضورداشتن و آگاه‌بودنی که از این شکلِ خاص توجه‌کردن حاصل می‌شود، زندگی را در تمامیت و ارتباط درونی بین اجزایش زیست؟ معجزه‌ی توجه‌آگاهی از اولین کتاب‌هایی است که این نوع زیستن و تکنیک‌های پرورش‌دادن آن را از زبان راهبی ویتنامی به جهانیان معرفی کرد. این کتاب خواننده‌ی امروزی خود را به سرچشمه‌ها می‌برد؛ آنجا که توجه‌آگاهی و تکنیک‌های پرورش آن در خدمت خوب‌زیستن‌اند، جایی که نسیمی خنک می‌وزد و این جملات به گوش می‌رسند: «چایت را بنوش» و «همچو رود جاری شو.»