کتاب من هیولا

هر دو رو بکش، هم سیمین و هم مروارید. در ذهنم نجوا می‌کرد. صدایی بود شاید از درون من. صدایی که مدت‌ها آن را گم کرده بودم. صدایی که برایم آشناتر از صدای همسرم سیمین و دخترم مروارید است. دست خودم نبود، اما تصور ریختن خون گرم آن دو، احساسی جنوب آمیز به من می‌داد. احساسی سرشار از لذت؛ لذتی به گرمای یک دوش آب گرم در عصری زمستانی. زمستانی که این بار، پیش از آغاز، چندین ماه طول کشیده بود. فقط یک چیز می‌توانست من را در آن سرمای جانکاه گرم کند؛ گرمای خون. هشتمین روز بود که قرنطینه بودیم و کسی جز آن دو، دور و برم نبود. قطعاً درک می‌کردند. شاید هم راضی بودند که آن‌ها را از زندگی‌شان راحت کنم. دست من نبود. به خاطر هیولاها بود؛ هیولایی که تنها علاج آرام کردن خشمش، مرهمی بود از جنس خون.