نویسنده در این کتاب بر آن بوده است تا نشان دهد طرح مباحث سیاسی «آگرواکولوژی» در بستره یک اکولوژی سیاسی و نظریه پساتوسعه می تواند به نتایج مفیدی منجر شود. نویسنده در این کتاب از نقد مدرنیته و نقد توسعه به عنوان مبانی اصلی تبیین و واکاوی روابط میان سرمایه فرهنگ و طبیعت، بهره گرفته است. نویسنده بر این باور است که مسئله فقدان یک تجزیه وتحلیل جامع از راهبردهای درهم تنیده قدرت در پس زمینه فرهنگی توسعه کشاورزی و رژیم های غذایی در این است که ما در فهم ذهنیت گرایی موجود در ساختارهای نهادی که در خدمت سامانه اقتصادی سرمایه داری هستند، ناتوانیم.