نقش آفرینی متفاوت شبکه های اجتماعی مجازی که از انتخابات ۱۳۸۴ به بعد هر دوره فراگیر تر شد، در انتخابات ۱۳۹۶ به نقطه اوج خود رسید. تا جایی که مرجعیت صدا و سیما، احزاب و دیگر نهادهای تولید کننده هژمونی را به چالش جدی کشید. از این منظر، هدایتگری شبکه های اجتماعی در انتخابات به سوی یک تفکر نامزد یا جناح خاص که زیر نظریه قدرت شبکه های قابل تفسیر است، ضروری است. در این کتاب، ضمن مروری بر بسترهای این امر، با اتکا در تحلیل سوات یا تکافت که ابزاری کارآمد برای شناسایی شرایط محیطی و بیرونی سازمان است؛ از میان یک جامعه آماری نخبگانی که کارشناسان و مدیران سیاسی یا رسانه ای بودند، به شناخت مهم ترین نقاط قوت و ضعف، همچنین فرصت ها و تهدیدات این عرصه پرداخته شده است.