می توانست ببیند که دور تا دور حوضچه را سیم خاردار کشیده بودند و پسرش اصلاً در آن نیفتاده بود. مثل مثال قبلی مان این رؤیا نیز نشان می دهد که منشأ ناخودآگاه رویا چطور از وقایعی خبر دارد که ذهن آگاه محدود به فضا و زمان ما از آن بی خبر است. این که واقعیتی و رای فضا و زمان هست که روان ما می تواند با آن تماس داشته باشد فرضیه غریبی است که با کل دیدگاه مادی گرایانه ما بیگانه است. خود علم به قدری چیزهای شگفت انگیز در عالم هستی کشف کرده که شخص علم گرا باید این هشدار هملت را جدی بگیرد که می گوید: «هوراشیو خیلی چیزها در آسمان و زمین هست که فلسفه تو خوابش را هم نمی بیند. اما اگر بخواهید اینگونه رؤیاها را واقعیت طبیعی بدانید، آن وقت منشأ نهایی غرایز مذهبی ما ظاهراً نوع ژرف تری از واقعیت - نسبت به آن چه ذهن آگاه ما میتواند متصور شود است. منشأ مذهب ما بسیار عمیق تر از نظریه های سطحی بسیاری از مکاتب روان شناسی یا عقاید روشنفکرانه اسفبار بسیاری از عالمان الهیات امروزی است. اما نباید خام باشیم و تصور کنیم چنین رویاهایی به ما اجازه می دهند دوباره به نگرشهای مذهبی مرسوم برگردیم. برعکس، آنها به قول معروف، همان قدر مار که میکشند به وجود هم می آورند. رؤیاهایی چون رویای فوق پرسشهای عجیبی بر می انگیزند،