کتاب داستانهای شاهنامه نشر کتاب برتر

دبیر خردمند نامه ای به شاه مازندران نوشت نخست آفرین بر دادگر جهان آفرین، اگر تو جهانداری دادگر باشی جز آفرین و اطاعت از مردمان نیابی دیدی که یزدان با دیوان جادو چه کرد؟ بدان که تاب جنگ رستم نداری تخت مازندران بگذار و مانند کهتران به درگاه ما بیا و آنگونه که خواست من است به باج و خراج گردن بگذار اگر تو شاهی مازندران خواهی راه این است و گرنه مانند ارژنگ و دیو سپید دست از جان بشوی آنگاه فرهاد را فراخواند و نامه را بدو سپرد که این نامه پندآمیز به آن دیو برسان فرهاد نامه را گرفته زمین بوسید و به سوی شهر دوال پایان رفت. شاه مازندران چون شنید فرستاده کاووس در راه است به یاران و لشکر خود گفت به پیشواز روند اما رفتاری سرد و خشن از خود نشان دهند. درباریان به استقبال رفتند اما در برابر فرهاد با چهره ای پرچین ظاهر شدند و دست او را سخت فشردند. چنانکه درد از استخوانش برخاست اما فرهاد به روی خود نیاورد و دم نزد. او را نزد شاه بردند. شاه نامه از وی گرفت و به دبیر داد تا بخواند، چون از کار رستم و عاقبت دیوان آگاه شد خشمگین و پرخون دل شد اما خویشتن داری کرد و با خود گفت اینگونه که پیداست جهان از این رستم آرامش نخواهد یافت. پاسخ به کیکاووس داد که من هراسی از تو ندارم و بارگاهم از بارگاه تو برتر است. اکنون لشکری بیاورم که ایران را با خاک یکسان کند. فرهاد پاسخ نامه را دریافت و رو به ایران تاخت. آمد و آنچه دیده و شنیده بود بازگفت.

کیکاووس رستم را فراخواند و آنچه فرهاد گفته بود با وی در میان گذاشت. رستم گفت این بار من خود پیام نزد او میبرم و سر سخن باز میکنم چون تیغ از نیام شاه پذیرفت. دبیر خود را خواست و گفت بنویس که اینگونه سخن نابکارانه گفتن در شأن خردمندان نیست اگر باز حد خویش نگه نداری و گوش به فرمان تنهی لشکر به مازندران میکشم به هوش باش و به سرانجام دیو سپید بیندیش چون مهر برنامه زدند رستم جهانجوی برنشست و بتاخت تا به مازندران رسید. خبر به شاه مازندران دادند که فرستاده ای از سوی کاووس میآید. سالار مازندران تنی چند از گرادن لشکر برگزید تا به پیشواز روند. رستم همین که به آنان نزدیک شد درخت تنومندی را که سر راهش بود. از ریشه برکند