کتاب دماغ نشر کتاب پارسه

روز بیست و پنجم ماه مارس در پترزبورگ اتفاق عجیبی افتاد. ایوان یاکوولویچ آرایشگر، صبح زود با عطر نان تازه از خواب بیدار شد. خودش را در تخت کمی بالا آورد و نشست و همسرش که زن نسبتا محترمی بود و علاقه خاصی به نوشیدن قهوه داشت را دید که نان های تازه پخته شده را از اجاق در می آورد. امروز قهوه میل ندارم پراسکوویا اوسیپونا. به جایش می خواهم کمی نان داغ و پیاز بخورم. (البته این را هم بگویم که ایوان یاکوولویچ دوست داشت هم قهوه بخورد و هم نان داغ و پیاز، اما می دانست که درخواست دو چیز آن هم به طور همزمان تقریبا غیرممکن بود چون زنش از این نوع رفتار خیلی بدش می آمد.) زن با خودش گفت: بگذار نانش را بخورد. مردک احمق! چه بهتر! یک فنجان قهوه بیشتر به من می رسد. و یک تکه نان را روی میز پرت کرد. ایوان یاکوولویچ از روی نزاکت پالتویش را روی بلوزش پوشید و سر میز نشست. کمی نمک ریخت، دو تا پیاز پوست کند، کمی نمک ریخت، دو تا پیاز پوست کند، چاقویی برداشت و با چهره ای معنی دار شروع به بریدن نان کرد. پس از نصف کردن نان، داخلش را نگاه کرد و در کمال تعجب چیز سفیدی درونش دید. محتاطانه با چاقو ضربه ای به آن زد و با انگشت لمسش کرد. سفت است! چه می تواند باشد؟ انگشتش را در نان فرو کرد و چیزی را بیرون کشید-یک دماغ بود! از تعجب زبانش بند آمده بود. چشمانش را مالید و دوباره آن چیز را لمس کرد. دماغ بود، رد خور نداشت. حتی به نظرش آشنا هم آمد. از قیافه اش وحشت می بارید، اما وحشتش در مقایسه با وحشت زنش هیچ بود. زن فریاد زد: ای حیوان! آن دماغ را از کجا بریدی؟ مردک رذل دائم الخمر! خودم به پلیس تحویلت می دهم. وحشی! از چند نفر شنیده بودم که موقع تراشیدن ریش شان آن قدر دماغ شان را می کشیدی که عجیب بوده چطور دماغ شان کنده نمی شده! ایوان یاکوولویچ احساس مرگ می کرد. فهمید که دماغ متعلق به کسی نیست جز کوالیوف، افسر ارزیاب که او یکشنبه ها و چهارشنبه ها صورتش را اصلاح می کرد. صبر کن پراسکوویا اوسیپونا، دماغ را می پیچم توی پارچه و یک گوشه نگهش می دارم؛ می گذاریم مدتی بماند، بعد از شرش خلاص میشویم. حرفش را هم نزن! بگذارم یک دماغ بریده توی دماغم بماند؟ مردک بی عقل! فقط بلدی تیغت را تیز کنی. یک ذره عقلت را به کار نمی ندازی. عوضی! وحشی! فکر کردی منتظر می شوم تا پلیس بیاید و سین جیمم کند؟ کله پوک! ببر و گم و گورش کن! هر کجا که می خواهی ببریش ببر، فقط از جلو چشمهایم دورش کن! ایوان یاکوولویچ همانجا ایستاده بود و گویی چیزی حس نمی کرد. خیلی فکر کرد اما نمی دانست دقیقا به چه چیزی فکر کند و در حالی که داشت پشت گوشش را می خاراند گفت: خدا می داند چه اتفاقی افتاده! دیشب که آمدم خانه هشیار بودم یا نه؟ یادم نیست. اما هرجور هم به قضیه نگاه کنی، ممکن نیست چنین اتفاقی افتاده باشد. اصلا یک نان پخته چه ربطی به دماغ دارد؟ نمی فهمم.