کتاب اسفار کاتبان نشر گمان

اقلیما گفت: مرحوم پدرتان متوهم بوده اند! گفتم: مادر می گفت جسد آذر را صبح آن روز در خانه پیدا کرده اند، همان فردایش بوده که پدر و مادر، آذر را تجهیز تکفین کرده و در باغچه دفنش کرده اند. پدر هم این واقعه را نوشته. من بارها خوانده ام، دیگر همه را از بَر شده ام، انگار آن جا بوده ام. اقلیما روی تخته سنگی کنار ساحل رودخانه نشست، کفش ها و جوراب هایش را درآورد. یکی از پاها را در آب گذاشت. آب شفاف بود. اقلیما اخم کرد. بینی کوچکش را بالا کشید و لب هایش را جمع کرد و سوت کشید و گفت: مثل برفه! ساق آبچکانش را بیرون کشید؛ سفید و خیس با پاشنه ی گلگون و رج منظم انگشتان ظریف. گفت: فکر نمی کردم این قدر سرد باشد. پشت سرش ایستاده بودم. می خواست از روی صیقلیِ آن سنگ بلغزد. دستش را گرفتم. خودش را بالا کشید. یک لحظه رو در روی یکدیگر ایستاده بودیم. بوی عطر کاجی را که از سمتش می آمد، به وضوح شنیدم. به چشمان یکدیگر نگاه کردیم. صورتش به عرق نشسته بود. لبخند زد و خیلی آهسته گفت: خیلی ممنون. کفش هایش را پوشید. برگشتیم روی تخت نشستیم. باد خنکی می آمد. زیپ ساکش را کشید. روزنامه ای پهن کرد. مخلفات ساندویچ آورده بود. گوجه فرنگی و خیار را ورقه زد. خمیرهای نان باگت را بیرون آورد و بعد ورقه های کالباس و خیارشور و گوجه فرنگی چید و ردیفی برگ های سبز سبز جعفری گذاشت و نمک زد. بعد باگت را در دیس ملامین گذاشت. دیس گل های آبی و سفید داشت و رنگ های سرخ و سبز گوجه فرنگی و سبزی سیر جعفری به چشم می آمد. باگت را با کارد میوه خوری برید و هر قسمت را لفاف زرورق گرفت و تعارف کرد. برای این باید همه ی آن چیزها را نوشت که بوی عطر جعفری و ترشی گوجه فرنگی، بخشی از آن روز را می سازند. مثلا لحظاتی که او با آن دندان های صدفی به ساندویچش گاز می زد و همان طور که غذایش را می جوید، می خندید و می پرسید: گرسنه شده بودی هان؟ و من گفتم: ناهار به موقعی بود. گفت: می گویند مهم ترین وظیفه ی خانم ها راضی کردن اشتهای آقایان است. گفتم: در این کار موفق هستید. همان طور به چشمانم نگاه کرد که مثلا شاید برای تعارف می گویم. همان طور پلک نمی زد و من آن بار خجالتی نبودم که نگاهم را بدزدم. نگاه کردم تا وقتی که او نگاهش را دزدید و به جاده که چندان دور هم نبود نگاه کرد و به اتومبیل هایی که به سرعت می گذشتند و من به دست هایش نگاه کردم که حالا انگشتانش را در هم بافته بود. بعد رو گرداند به من و گفت: من همه اش به مادرت فکر می کنم. گفتم: مادر عاشق پدر بود. در همه ی زندگی اش از پدر پرستاری می کرد، حتی بعد از مرگ پدر هم از کتاب های پدر مواظبت می کرد. به درِ کتابخانه ی پدر یک قفل بزرگ زده بود و هروقت گاه و بی گاه صدایی می آمد، به طرف کتابخانه می دوید. هر از سالی هم در کتابخانه را باز می کرد و کتاب های پدر را گردگیری می کرد. من در همین وقت ها به کتابخانه ی پدر سر می کشیدم. پدر عکسی از آذر را به دیوار نصب کرده بود. من نمی دانستم آن دختری که زیر لایه ای از غبار لبخند می زد کیست. وقتی از مادر پرسیدم، گفت: آذر است. و من قاب عکس آذر را به حیاط بردم و آن قدر به چهره اش خیره شدم تا وقتی پلک هایم را می بندم بتوانم به یادش بیاورم. اقلیما گفت: کاش مادرت زنده بود. برایش گفتم که هر روز صبح زود از خواب بیدار می شد و سماور را روشن می کرد، ولی یک روز بیدار نشد. من با فریادش که مرا صدا می زد، بیدار نشدم. وقتی که از خواب برخاستم، پی اش گشتم. هیچ جا نبود.