کتاب حاضر، مجموعه ای از خواب نوشته های نویسنده است. مؤلف بیان می دارد که اگر رؤیا زبان ناخودآگاه است. رؤیاهای هنرمندان، شاعران و متفکرانی چون «کافکا»، «آدورنو»، «بنیامین»، «داوینچی» را از روی آثاری که درنهایت بیداری و آگاهی آفریده اند. مشکل بتوان تفسیر کرد. مسلماً این رؤیاها با تجربه هایی که آن ها در بیداری داشته اند بی ارتباط نیست. نویسنده پس از بیدار شدن خواب هایش را مکتوب می کرد. سپس همسرش «گرتل»، نسخه های اولیه را تهیه و سرانجام وی خود نیز تغییراتی در آن ها اعمال می کرد و چند یادداشت توضیحی به آن ها می افزود. «فروید» رؤیا را تحقق آرزوی سرکوب شده در بیداری می داند، درد بی عدالتی ها و دوری از موطن نویسنده را به نوشتن این آثار (رؤیاهایش) برانگیخت و به قول خودش نود درصد آن ها در تبعید نوشته شده اند.