یکی از مهم ترین راههای دستیابی به محبت الهی «خارج کردن محبت دنیا از قلب»

است. انسان باید در گام نخست قلب خود را از دنیا و وابستگی های آن پاک کند و این مهم جز با اخراج محبت غیر خدا از قلب حاصل نمیشود؛ قلب، حرم خداوند است، نباید در آنجایی برای غیر خدا باشد؛ وقتی انسان قبلش را از اغیار خالی کرد، آنگاه می تواند منتظر تجلی خداوند و درخشش انوار الهی در آن باشد. به قول صائب تبریزی: آیینه شو وصال پری طلعتان طلب 
اول بروب خانه دگر میهمان طلب 
قلب انسان مانند ظرفی است که تا آب را از آن خالی نکنی، ظرفیت قبول سرکه را ندارد و خداوند نیز درون هیچ کس دو قلب قرار نداده است. در قرآن کریم آمده است:

مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَیْنِ فِی جَوْفِهِ.

خداوند برای هیچ مردی در درونش دو قلب قرار نداده است.

از همین رو محبت و دوستی دنیا و حب خداوند در یک قلب جمع نمی شوند؛ در روایت

است که امیرالمؤمنین می فرمایند

كَمَا أَنَّ الشَّمْسَ وَاللَّيْلَ لَا يَجْتَمِعَانِ كَذَلِكَ حُبُّ اللَّهِ وَحُبُّ الدُّنْيَا لَا يَجْتَمِعَانِ.

همچنانکه روز و شب با هم جمع نمی شوند خدا دوستی و دنیا دوستی نیز با هم گرد نمی آیند.