حکیم ابوالقاسم فردوسی با نوشتن شاهنامه، نقش بزرگی در حفظ و زنده نگه‌داشتن زبان پارسی داشته است. وی در سال 329 ه.ق متولد شده و بیش از سه دهه از عمر خود را به خلق این اثر گرانبها گذرانده است.

شاهنامه داستان‌ها و تاریخچه‌ی ایران باستان از آغاز تا وقوع حمله‌ی عرب‌ها به ایران را شرح می‌دهد. در دورانی که فردوسی به نگارش شاهنامه پرداخت، زبان علمی و ادبی ایران تحت تاثیر زبان عربی بود. با این حال، با ویژگی‌ها و هدف‌هایی که فردوسی در نوشتن شاهنامه دنبال کرد، توانست زبان پارسی را در قلب تاریخ و فرهنگ حفظ کند.

شاهنامه نه تنها در ادبیات فارسی جایگاه ویژه‌ای دارد، بلکه در ادبیات جهانی نیز تاثیرپذیری زیادی داشته است. بزرگانی همچون گوته و ویکتور هوگو به قدرت و زیبایی این اثر اشاره داشته‌اند. همچنین، شناسایی منابع و مآخذی که فردوسی در نوشتن شاهنامه استفاده کرده، موضوعی پیچیده است، زیرا بسیاری از این منابع اکنون از بین رفته و همچنین ناهماهنگی‌هایی بین داستان‌های شاهنامه و کتاب‌های تاریخی وجود دارد.