عاشق شدن ربطی به مدت زمان ندارد بلکه به پیشرفت عاطفی مربوط است، پیشرفتی مرحله به مرحله در وضعیت دقیقا مناسب. اگر افراد عاشق شدن، مراحل مربوطه و چگونگی شناختن و تنظیم مناسب مراحل را درک کنند، قطعا می‌توانند در 90 دقیقه یا کمتر شخص مناسب را پیدا کنند. پژوهشگری به نام دکتر «آرتور آرون»، این امر را از راه آزمایش‌هایی که در دانشگاه کالیفرنیا انجام داد ثابت کرد. او یک مرد و زن را که قبلا هرگز یک‌دیگر را ملاقات نکرده بودند برای 90 دقیقه در یک اتاق قرار داد و به هریک از آنها گفت که فرد دیگر به او علاقه‌مند است. ضمن دادن آموزش به آنها در طول مدت آزمایش از آنها خواسته می‌شد 2 دقیقه بدون این که حرف بزنند به چشم‌های یک‌دیگر نگاه کنند. در پایان آزمایش آنها از درهای جداگانه خارج شدند. بسیاری از زوج‌های مورد آزمایش خیلی زود با هم ازدواج کردند. به نظر نگارنده با توجه به این آزمایش‌ها 90 دقیقه آن‌قدر طولانی است که فرد و طرف مقابل او برای به دست آوردن یک احساس قوی برای هم‌ساز کردن و تعمق لازم در آن، فرصت کافی داشته باشند. از این رو راهکارهای عاشق شدن در مدت زمان اندک را در سه بخش شرح داده است. نگارنده اولین قدم برای عاشق شدن را شناخت خود و یافتن کسی که آنها را کامل می‌کند دانسته و در مرحلة دوم از مخاطب می‌خواهد که مهارت‌های مردمی خود را به خوبی هماهنگ کنند و آمادة ایجاد ارتباط باشند. در آخر از ارتباط به سوی صمیمیت و عشق در 90 دقیقه حرکت کند.