اما بیشتر ما قطعاً در نقطه ای قائل به مرزبندی هستیم. قصد نازی ها برای نابودی یهودیان کولی ها همجنس گرایان و دیگران قطعاً چنین نقطه ای است. ممکن است این برای بعضی از آنان درون فرهنگ خودشان درست به نظر رسیده باشد اما مایل ام تصریح کنم آنها در صورت داشتن چنین باوری بر خطا بوده اند. تمسک به موضع مطلق شاید معمول ترین شیوه استدلال در رد نسبی گرایی ارائه یک جایگزین است و معمولاً این جایگزین موضعی است که بنا بر ادعا مطلق است. در زندگی روزمره به وفور چنین مواضعی را می بینیم. گاه دیدگاهی دین محور است که طرفداری از آن با حذف همه دیدگاه های دیگر همراه است؛ گاه شاید ریشه در یک ایدئولوژی سیاسی خاص داشته باشد. گاه ریشه در نظام های فلسفی دارد در فصلهای آینده، پنج نمونه از تلاشهای اصلی برای ارائه مبنایی فلسفی برای اخلاقیات مطلق گرا نقد و بررسی خواهد شد ۱ برنامه اختیار گرایانه خودگرای اخلاقی ۲ اخلاق تکلیف گرایانه امانوئل كانت ۳ اخلاق نتیجه گرایانه مبتنی بر سود ۴ تلاشهای مدرن برای تعریف اخلاق عمدتاً بر اساس حقوق و عدالت و ۵ تلاشهای اخیر برای احیای رویکرد ارسطو به اخلاق سیرت گرا قطعاً قوی ترین ردیه بر نسبی گرایی معرفی نظامی اخلاقی است که نه تنها ادعا کرده باشد مطلق است بلکه همگان در واقع آن را اینگونه پذیرفته باشند. ارزیابی تمامی این تلاشها برای دستیابی به اخلاقیات مطلق گرایانه در اینجا به سادگی امکان پذیر نیست اگرچه در فصلهای آینده چند موضع فلسفی محض از این بین را بررسی خواهیم کرد.