«مغز با شخصیت» عنوان کتابی است نوشته ی کوین جی میشل که انتشارات شمعدونی آن را به چاپ رسانده است. آیا انسان طبیعتی ویژه دارد؟ آیا واقعاً ویژگی هایی معمول و ذاتی در هریک از ما وجود دارد که ما را از سایر حیوانات متمایز می کند؟ این پرسش هزاران سال است که ذهن فیلسوفان را درگیر کرده است. شاید به این دلیل که این پرسش را می توان در چهارچوب های مختلفی بیان کرد. آیا منظور ما از طبیعت انسان، رفتارهایی است که مختص انسان است و در حیوانات دیگر دیده نمی شود؟ آیا منظور ویژگی هایی است که در تک تک افراد دنیا وجود دارد؟ یا ویژگی هایی که ذاتی و غریزی هستند و اصلاً وابسته به بلوغ یا تجربه ما نیستند؟ اما اگر این تعاریف از پیش تنظیم شده اند، پس دیگر نمی توان آن ها را تغییر داد. اما اگر ماهیت انسان را مجموعه ای از ظرفیت ها یا گرایش های رفتاری معمول تعریف کنیم که برخی از آن ها ممکن است با سایر حیوانات مشترک باشد و برخی دیگر ذاتی باشد و برخی نیز مستلزم دوران بلوغ یا تجربه باشد، این فهرست طولانی و البته بسیار کمتر بحث برانگیز خواهد شد. انسان ها تمایل دارند به شکل عمودی راه بروند، در طول روز فعال باشند، در قالب گروه های اجتماعی زندگی کنند، روابطی نسبتاً پایدار داشته باشند، بیش از حواس دیگر به بینایی خود تکیه کنند، غذاهای مختلفی بخورند و دیگر ویژگی هایی از این دست. از نظر جانورشناسانی که روی انسان ها مطالعه می کنند، انسا ن ها موجوداتی دوپا، فعال در طول روز، اجتماعی، تک همسر، بصری و همه چیزخوار هستند. می بینید که بیشتر این ویژگی ها با برخی دیگر از گونه ها مشترک است؛ اما این ویژگی های کلی مشخصه انسان است. از سوی دیگر، انسان ها توانایی انجام حرکاتی بسیار ماهرانه، استفاده از ابزارها، سخن گفتن، شوخ طبعی، حل مسئله، تفکر انتزاعی و مانند این ها را دارند. بسیاری از این ظرفیت ها تا حدی در حیوانات دیگر هم وجود دارد؛ اما در انسان بسیار پیشرفته تر است. رفتارهای واقعی ممکن است فقط با بلوغ ظاهر شود و بسیاری از آن ها اغلب به یادگیری و تجربه بستگی دارد؛ اما خود ظرفیت ها ذاتی است. در واقع، حتی توانایی ما برای یادگیری از تجربه نیز نوعی ویژگی ذاتی محسوب می شود. اگرچه عقل با فراهم آوردن امکان پیشرفت زبان و پرورش که همه رفتارهای ما را شکل می دهد، ما را از دیگر حیوانات متمایز می کند؛ ولی طبیعت اساسی و بنیادین ما هم مانند همه ی گونه های دیگر، محصول تکامل است. هزاران سال است که درباره این موضوع بحث شده که آیا تفاوت های بین افراد، ذاتی است یا همه ما مانند صفحه ای سفید متولد می شویم؟ در قرن گذشته، روان شناسی فرویدی این ایده را رواج داد که ریشه گرایش های روانی ما را می توان در تجربه های دوران کودکی جست وجو کرد؛ اما در سال های اخیر علم ژنتیک و علوم اعصاب شواهد محکمی ارائه داده اند که پایه و اساس چنین ویژگی هایی دست کم در زیست شناسی ذاتی ماست. بی شک، تمام والدینی که بیش از یک فرزند دارند، می دانند که فرزندانشان از همان ابتدا با هم تفاوت هایی دارند و این نظریه درباره ویژگی های ذاتی، اغلب به معنی پذیرفتن تأثیر ژن هاست. درواقع، کلمات ذاتی و ژنتیکی اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند. چنین گفته هایی این باور را منعکس می کند که بسیاری از ویژگی های روان شناختی ما فقط مربوط به شیوه ی تربیت ما نیست، بلکه دست کم تا حدی در دی ان ایِ ما وجود دارد. موضوع این کتاب نیز همین است، آیا اساساً چنین ادعایی ممکن است؟ چگونه می توان طبیعت فردی در ژنوم ما رمزگذاری شده باشد؟