«درام مدرنیستی» عنوان کتابی است متشکل از مجموعه مقالاتی از نویسندگان و نظریه پردازانی چون ملکم برادبری، جیمز مکفارلِین، مارتین اسلین و جان فلچر که نشر نی با ترجمه ی رضا رضایی آن را به چاپ رسانده است. این کتاب ترجمه ی چهار مقاله از فصل هفتم کتابی است که با عنوان مدرنیسم اولین بار در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و بعدها البته به چاپ های متعدد رسید. در آن کتاب از جنبش های ادبی و هنری، به خصوص در حوزه ی شعر و رمان و درام بحث شده است و نویسندگان مختلفی براساس تخصص و علاقه ی خود مقاله های روشنگر و مفیدی نوشته اند. در چهار مقاله ی کتاب حاضر، از خاستگاه ها، چهره ها، جنبش ها و آثار درام مدرنیستی و نئومدرنیستی صحبت به میان آمده است. خواننده با بسیاری از نمایشنامه ها و جریان های هنری آشنا می شود و سیر تاریخی تحولات حوزه ی درام را درمی یابد. ما با انبوهی از آثار و چهره ها مواجهیم که به سختی در قالب مقوله ها و تقسیم بندی ها جای می گیرند، اما مؤلفان کوشیده اند خطوط کلی و تاریخچه ی جریان های تئاتری مدرن را روشن کنند و شخصیت های مؤثر را در جایگاه صحیح تاریخی شان قرار بدهند. اگر بپذیریم که چندوچون هر چیز را در تاریخ آن چیز می توان یافت، پس بررسی تاریخی درام مدرنیستی نیز چند و چون آن را برای ما روشن می کند. از این لحاظ، نویسندگان این چهار مقاله با اتخاذ موضع تاریخی و شرح بسترها و زمینه های اجتماعی درام مدرنیستی کوشیده اند اجزا و عناصر و زوایای آن را تحلیل کنند و شرح بدهند. هر شرحی درباره ی درام مدرنیستی در نهایت برمی گردد به تشخیص یا تعیین تقسیم بندی ها، یعنی شناختن حوزه های یکسان یا مشابه، هدف های همزمان و مخالفت های همسان. در این تقسیم بندی ها شاید نام ها بسیار متفاوت باشند اما شکل سؤال استاندارد است: مثلاً می شود پرسید چه چیزی در ایبسن و مترلینک، اشنیتسلر و کلودل، وایلد و لورکا، چخوف و ییتس، هوفمانستال و الیوت، پیراندلو و سینگ، مشترک است؟ یا در استریندبرگ و وِدِکیند، هائوپتمان و ژاری، آپولینر و کایزر، مارینِتی و مایاکوفسکی، برشت و دادائیست ها؟ بهترین جواب لزوماً سرراست ترین جواب نیست. هر چه معیارها را دقیق تر و حساس تر در نظر بگیریم، جامعیت و شمول دسته بندی ها کمتر می شود: می رسیم به چند اسم که دوتا دوتا کنار هم قرار می گیرند، یا فوقش یکی دو خوشه یا مجموعه. برعکس، اگر مقوله ها را فراگیرتر و جامع تر در نظر بگیریم، انسجام دسته بندی ها ضعیف تر می شود، یعنی می شود انسجامی که یا صرفاً جنبه ی سلبی می یابد (مانند مخالفت مشترک با ناتورالیسم اواخر قرن نوزدهم) یا آن قدر کلی می شود که هیچ دلالت مشخص واقعی پیدا نمی کند. اصلاً دسته بندی کردن در درام مدرنیستی، به طوری که هم جامع و فراگیر باشد و هم محدودکننده و محصورساز، متأسفانه به نتیجه نمی رسد. اعلام پایبندی از جانب این یا آن درام پرداز به فلان یا بهمان شیوه و راه و رسم اصولاً کم صورت می گیرد، اما هنگامی هم که صورت می گیرد معمولاً با تعصباتی همراه است.