این مجموعه از "باستانی پاریزی" مشتمل بر نوشته هایی تاریخی، فرهنگی، ادبی، مردم شناسی، حکایات و روایات مختلف و مسائل مشابه است که با سبکی ویژه نوشته شده است. پاره ای از نوشته ها نیز به زبان طنز بازگو شده است برای مثال نویسنده در کتاب می گوید: "سال ها مظاهر ذوق و ادب و فرهنگ انسانی را از طریق چشم و گوش و دل می دیدم و می شنیدم و حس می کردم. شعر و موسیقی و نقاشی و مجسمه سازی را از مظاهر تعالی روح آدمی می دانستم، محبت و لطف و عاطفه ی پدر و مادری و مهمان دوستی و همسایه نوازی و غریب پروری را نشانه ی برتری روح آدمی و تربیت قوم می دانستم. خدا لعنت کند فروید را که وقتی عقده های آدمی را شکافت، اعلام داشت که هر چه هست نتیجه ی فعالیت روح بهیمی آدمی و غریزه ی جنسی اوست؛ به آدمی که هیچ، به حیوان هم ابقا نکرد و حتی ترانه سرایی بلبل را نیز نتیجه ی عشق او به زیبایی گل سرخ ـ که اسکار وایلد، آن را از خون بلبل، رنگین می پندارد ـ ندانست و حاصل جفت جویی و شکم بارگی آن مرغک نازنین به حساب آورد".