برای ال یک بسته ی پستی بزرگ با تمبر خارجی رسید، چون برت و جاستین با هم به شهر رفته بودند من بسته را برایش بردم. تمام این مدت پایم را آنجا نگذاشته بودم و ال را از همان اولین صبح کنار قایق که باهم صحبت کرده بودیم، ندیده بودیم. جفرز واقعاً توصیف احساسم در آن لحظه سخت است، حس ناامیدی درونم موج می زد که نمی توانستم دلیل خاصی برایش پیدا کنم. با اینکه سه هفته یا بیشتر بود که ال و برت با ما زندگی می کردند، هیچ حس خاصی به خاطر وجود آن ها نداشتیم. واقعاً نمی دانستم آن لحظه چه حالی داشتم یا دلیل ناامیدی ام چه بود؛ شاید همه ی این ها به سؤالی برمی گشت که در اولین صحبتم با ال برایم پیش آمده بود. هرگز فکرش را نمی کردم در چنین شرایطی با او قرار بگیرم و یادم آمده بود که در ابتدای صحبت هایش با من بابت اینجا قدردانی کرده بود و من از این کارش خیلی ناراحت شده بودم. آن بسته ی پستی خیلی زشت و سنگین بود. در منزل دوم باز بود و نور خورشید به داخل می تابید، جلو در ایستادم و بسته را داخل خانه گذاشتم و نفسم را حبس کردم. از آنجا پنجره های رو به اتاق بزرگ را دیدم و نتوانستم جلو گریه ام را بگیرم: پرده های من! پرده ها سر جایشان نبودند، فقط میل پرده های خالی آنجا بود! ال را که پشت به من در گوشه ای از اتاق نشسته بود ندیدم، او از صدای من برگشت. روی یک صندلی چوبی چنباتمه زده بود، پیش بند بزرگی با لک های رنگ پوشیده بود و بوم روی سه پایه ی نقاشی مقابلش قرار داشت. قلمو یا ابزار دیگری در دستش نبود؛ تا جایی که توانستم حرفم را زدم و او خیلی راحت در همان حالت نشسته به آنجا خیره شده بود. او گفت: «ما اون ها رو کَندیم. جلوی دید ما رو گرفته بود. اینجوری بهتره.»