بی تردید توسعه ی دانش ما در رابطه با مغز و کارکردهای آن دریچه ی جدیدی برای ورود به دانشهای قبلی از جمله مدیریت و تعلیم و تربیت باز کرده است؛ همچنین در پرتو این نگاه تازه میتوانیم درک جدیدی در مورد آنچه قبلاً در درون خودمان احساس میکردیم پیدا کنیم و این مسئله واقعاً، ما را شگفت زده میکند گویا اکنون میتوانیم دلایل آنچه را که در عمیق ترین لایه های درونی خود به صورت خودآگاه و یا ناخودآگاه، احساس می کردیم پیدا کنیم؛ پاسخ این سؤالها که چرا ما این طور شدیم که الان هستیم؟ چه چیزی باعث میشود که این گونه رفتار کنیم؟ و هزاران سؤال مشابه دیگر را در مکانیزمهایی جست و جو کنیم که از به هم پیوستن سلولهای عصبی بیشماری در مغز درست شده. دیوید راک به خوبی این تصویر را با هنرمندی تمام پیش روی ما میگشاید و اجازه میدهد این نگاه تازه را در لحظات مشاهده ی رفتار درونی خودمان مزه مزه کنیم و گاهی نیز با شیطنت آنها را بیازماییم مانند کسی که در آزمایشگاه رفته و آنچه را که زیر ذره بین مشاهده میکند خود درونی اش میباشد.

نشان میدهد که افراد، معمولاً هر فکر را فقط ده ثانیه در ذهن خود نگه می دارند قبل از آنکه از آن عبور کنند و سراغ فکر بعدی بروند. بازیگران راحت گم میشوند؛ مانند یک گروه تئاتر که صحنه ی نمایش را، هر چند دقیقه یک بار ترک میکنند چون بیرون هوا خوب است و یا کسی عطسه می کند، بدون هیچ علت خاص بازیگران گم میشوند، مگر آنکه برای نگه داشتن آنها روی صحنه بیشتر تلاش کنید. به پایان رساندن یک صحنه ی نمایش کاری بسیار دشوار است.

۱ تری هیدن و جان گیبرییلی. دو متخصص علوم اعصاب از دانشگاه ام آی تی، اتفاقاتی را که هنگام پرت شدن حواس در حال انجام تکالیف دشوار می افتد، بررسی کردند یکی از یافته های آنها این بود که لغزش در عملکردهای ضعیف توجه صرف نظر از آنکه تکلیف چه چیزی باشد، شامل فعال کردن ناحیه ی وسط قشر پیش پیشانی است. این ناحیه حدوداً اواسط پیشانی قرار دارد و وقتی فعال میشود که شما درباره ی خود و دیگران فکر میکنید این ناحیه از مغز همچنین قسمتی از شبکه ای به نام «شبکه ی پیش فرض» است.